Casting bez castingu. Jak arkusz spójności twarzy zrobił bohaterów kampanii

Największy problem generatywnego wideo w kampanii nie jest estetyczny, tylko produkcyjny. Model bez problemu zrobi ładną twarz. Kłopot zaczyna się w drugim ujęciu, bo robi wtedy inną ładną twarz. Widz tego nie nazwie, ale poczuje, że coś jest nie tak, a marka dostanie serię pojedynczych obrazków zamiast historii z bohaterem.

Arkusz postaci zamiast promptu

Zamiast opisywać osobę w każdym ujęciu od nowa, zrobiłem arkusz postaci: zestaw widoków jednej twarzy, z przodu, z profilu, w trzech czwartych, w tym samym świetle i z tym samym opisem. Ten arkusz jest potem punktem odniesienia dla każdego kolejnego kadru. Nie generuję człowieka, tylko sięgam po człowieka, którego już mam.

Czterech bohaterów z arkusza spójności4

Postać 1: arkusz spójności twarzyPostać 2: ten sam casting, inny wiekPostać 3: kadr z podświetlanego wybieguPostać 4: przejście przez zebrę

To jest ta sama logika, co karta postaci w produkcji filmowej albo w grze. Różnica polega na tym, że tam karta służy charakteryzacji, a tu służy modelowi. Efekt jest identyczny: przez cały materiał patrzysz na tę samą osobę.

Storyboard, akt pierwszy: to, co ma się wydarzyć, zanim ruszy generowanie

Cztery osoby, nie czterdzieści

Casting zrobiłem na cztery postacie: wiek od dwudziestu do sześćdziesięciu lat, różne typy urody. Nie dlatego, że tyle wyszło, tylko dlatego, że tyle było potrzebne. Kampania miała trzy akty i musiała pokazać, że produkt nie ma jednego adresata. Cztery twarze wystarczą, żeby to powiedzieć, a każda następna to kolejny arkusz i kolejne ryzyko rozjazdu.

Ta sama twarz w arkuszu i w kadrze z filmuTa sama twarz w arkuszu i w kadrze z filmu

Ograniczenie liczby postaci jest tu decyzją projektową, nie oszczędnością. Im mniej bohaterów, tym mocniej każdy z nich zostaje w pamięci.

Storyboard przed generowaniem, nie po

Dziewiętnaście klatek storyboardu powstało zanim padł pierwszy prompt. To brzmi banalnie, ale w pracy z modelami generatywnymi jest to rzecz, którą najłatwiej pominąć, bo generowanie daje natychmiastową przyjemność, a rysowanie planu nie daje żadnej.

Trzy akty storyboardu i key visual4

Storyboard, akt pierwszy: wybór makijażuStoryboard, akt drugi: wybieg w kształcie ZStoryboard, akt trzeci: ulicaKey visual złożony z kadrów filmu

Bez storyboardu praca z modelem zamienia się w losowanie: generujesz sto ujęć, wybierasz dziesięć ładnych i próbujesz z nich złożyć sens. Ze storyboardem generujesz dwadzieścia ujęć, bo wiesz, których dwudziestu potrzebujesz. Oszczędność nie jest w czasie generowania, tylko w liczbie decyzji, które musisz podjąć na koniec, gdy jesteś już zmęczony.

Key visual jako produkt uboczny

Kampania nie miała osobnego projektu banerów. Key visual to kadry z filmu wrzucone w szablony z księgi znaku. Jeden materiał, wiele nośników, zero dodatkowej produkcji. To jest największa oszczędność w całym projekcie i jednocześnie rzecz, o którą najtrudniej się wywalczyć, bo w wielu miejscach film i grafika to dwa osobne zlecenia u dwóch osób.

Plansze z prezentacji koncepcji6

Plansza 1 z prezentacji koncepcjiPlansza 2 z prezentacji koncepcjiPlansza 3 z prezentacji koncepcjiPlansza 4 z prezentacji koncepcjiPlansza 5 z prezentacji koncepcjiPlansza 6 z prezentacji koncepcji

Z jednego materiału zeszły trzy cutdowny: czterdzieści pięć sekund, piętnaście i sześć. Nie skrócone wersje tego samego, tylko trzy różne montaże pod trzy różne miejsca ekspozycji.

Czego to nie zastąpi

Generatywny casting nie zastąpi zdjęć produktu. Kurtka wygenerowana wygląda jak kurtka, ale nie jak ta kurtka, a w e-commerce różnica między tymi dwoma zdaniami to zwroty towaru. Postać generowana jest dobra tam, gdzie opowiada, a nie tam, gdzie dowodzi.

Gdzie to się rozjeżdża

Arkusz postaci nie jest gwarancją. Twarz trzyma się dobrze w planie średnim i bliskim, gorzej w szerokim, gdzie zajmuje kilkadziesiąt pikseli i model zaczyna ją traktować jak teksturę. Rozwiązanie jest nudne: szerokie plany kadruje się tak, żeby twarz nie była w nich punktem uwagi, albo dokleja się je z ujęć, w których nikogo nie widać z bliska.

Druga rzecz to ubranie. Postać wraca z tą samą twarzą, ale kołnierz potrafi zmienić kształt między ujęciami. W kampanii, w której ubranie jest produktem, to jest problem nie do obejścia i wtedy trzeba zrobić zdjęcia. W kampanii, w której ubranie jest tłem, nikt tego nie zauważy.

Trzy akty, nie trzy filmy

Materiał miał trzy akty i to była decyzja narracyjna, nie produkcyjna. Każdy akt pokazuje ten sam wybór w innej skali: najpierw prywatnie, potem publicznie, na końcu zupełnie zwyczajnie. Bez tej klamry cztery postacie byłyby czterema osobnymi reklamami z tym samym logo na końcu.

Storyboard pilnuje właśnie tego. Model nie ma pojęcia o strukturze, bo pracuje ujęcie po ujęciu. Strukturę trzyma człowiek, który rozrysował dziewiętnaście klatek i wie, czego potrzebuje w klatce siedemnastej.

Co z tego wynika dla klienta

Kampania z czterema bohaterami, trzema aktami i trzema cutdownami, bez dnia zdjęciowego i bez agencji castingowej, schodzi w tygodniach zamiast miesięcy. Warunek jest jeden: plan przed generowaniem. Bez niego to nie jest produkcja, tylko drogie losowanie.